Güzel bir kardeşimizdi. Akrabamız, komşumuz ve arkadaşımızdı. 33 yaşlarında ve bizden hayli yaş olarak küçüktü.
Fizme Beldesi Karapınar Mahallesi Muhtarı Adil Saygı’nın evlatlarından ve köyümüzde istisnasız herkesin çok ama çok sevdiği biriydi Abdulkerim.
Uzun yıllar tedavi görüyordu. Zannedersem Korgan’da yaptığı memuriyeti sadece tedavi amacıyla Fatsa Denizcilik Anadolu Meslek Lisesi’ne aldırmıştı. Teknisyen olarak çalıştığı görevini bir gün dahi o kadar hasta olmasına rağmen aksatmamıştı.
Okul Müdürünün “Öğleye kadar diyalize giriyorsun, böyle zamanlarda okula gelme” dediği halde bir gün dahi görevini ihmal etmeyen Hakan Okulda da herkesin çok takdir ettiği birisiydi.
O kadar hasta olmasına rağmen bir kez bile kimseye yakınmamış ve hep iyi olduğunu söylemiş olan Hakan bir gönül insanıydı. Aldığımız bilgiye göre o kadar hasta olmasına rağmen 2010 yılında toplam üç gün izin almış.
Cenazesi bugün Kumru Yaylak Camii’inde kılındı. O kadar seveni vardı ki “iyi” olarak şahitlik yapan cemaati çok çok kalabalıktı. Fatsa Denizcilik Anadolu Meslek Lisesi idareci, öğretmen ve çalışma arkadaşları da onun son yolculuğunda cenaze namazında idi.
Yine benim için de bir sürpriz olan çok sevdiğim öğretmenim, Eski Kumru Milli Eğitim Müdürü ve Eski Yalıköy Belediye Başkanı Mustafa Aydın’da ta Fizme’ye kadar Hakan’ı yalnız bırakmadı.
Kumru’da kılınan cenaze namazının ardından Fizme Karapınar Mahallesi mezarlığına defnedilen Hakan kardeşimiz evli ve iki çocuk babası idi.
Hakan Saygı hiçbir kimseyi incitmeyen ve herkesin çok sevdiği köyümüzden biriydi. Aramızdan genç yaşta ayrılması Ailesini olduğu kadar bizleri de çok üzdü.
Tüm ailesine sevenlerine Allah sabır versin diyor, Hakan Kardeşimize Allah’tan rahmetler diliyoruz. Yarabbim! Ben şahitlik yapıyorum ki Hakan (abdulkerim) çok ama çok güzel bir insandı ki genç yaşta yanına çağırdın. Allah hepimizi Hakan gibi gönül ehli ve Hakkın ve halkın sevdiği biri olarak yaşamak ve böyle güzel ölümler nasip etsin. Bekir AKKAYA/KUMRU /26 Haziran 2010
)
(1).jpg)
.jpg)
(1).jpg)
.jpg)
.JPG)
.jpg)
Öylede ihtiyacımız vardı ki. Yaşadığımız şu hengâme dolu hayat içinde. Belimizi doğrultup soluklanmaya, kendimizi dinlemeye.