Dalgalar haşince vuruyor gönlüme, koyu bir hasret dumanı çöktü çehreme. O’nun hasretiydi beni çeken Medine’ye. Şimdi, O Medine’nin sinesinde, bense O’nun hasretinin esaretinde.

Ah! Medine medeni şehir. Peygamber ile şereflenen nazlı şehir. Bir akşam aldım, sevinçli haberi, -- Hazırlanın Medine ye, Resulün huzuruna gideceğiz.  Bir sevinç, bir coşku benimkisi. Aşk ile şevk ile hazırlanış. Huzura çıkmanın heyecanı içerisinde.

             Sisler, bulut, bulut yükselirken göğe, küllenen umutlarımın bağrına düştü bir cemre. Şefkatini sundu bir tebessüm eşliğinde, hasretin pasını sildi o cemre.

 Satırlarım büyük bir hasrete demir attı. Kalemim âleme sığmayan âlemlerin efendisine olan sevgimi birazcık da olsa yazabilecek mi?

 Titreyen ve kirli ellerimden, kendi bulanık dünyamdan,  taşlaşmış kalbimde onu anıyor olmaktan hicap ediyorum. Kendisini ne kadar övsem de övemeyeceğim kadar övülecek tarafı olduğunu, onu hakkıyla anlatamadığımı, dilimin acizliğini, anlayışımın kıtlığını tekrar, tekrar beyan ediyorum. Ona karşı duyduğum özlemimi, kırık dökük kelimelerim ile ifadeye çalışıyorum. Kelimelerin acizliğinden onun engin şefkatine sığınıyorum.

            Fakirliğimle, günahlarımla sana geldim Peygamberim. Sana sevdalanmak sevdaların en şereflisi, en yücesi. Belki Nabi gibi naatlar söyleyemedim pak şahsına, belki Fuzuli gibi kasideler okuyamadım gül çehrene, ama sevdim seni uzaklardan uzakları yakın bilerek. Seni kalbimin en ücra köşesinde hissederek seni andım efendim, hasret kokan nemli gözlerle her gece.

             Sımsıcak çöllerden gönüllere bir esinti… Geçtiği yerlerden maneviyat rüzgârları estiren bir elçi. Tütsü, tütsü bir hasret buharlandı gönlümde, hüzün vardı sükûta ermiş benliğimde. O’na olan sevgimdi gözyaşlarımı dindiren O’na olan hasretimdi buram, buram tüten

            Senin gül kokun hala Medine sokaklarında genizleri yakıyor efendim. Ümmetlerin Mescidinin avlusunda, başka bir âlem-i halde. Âşıkların Mescidinde kendinden geçiyor.  Dünya’da iken seni görmeden günahkâr gözlerim, bedenim mescidinin cennet bahçesinde, biçare ruhum Ravza’nda sana tazimde.

 Karanlık kuyuma sarkıtılan bir iple ruhum uyanışa geçiyor. Hasretini desen, desen işlediğim o Sevgilinin özlemini katık edip ruhuma, bir çocuk saflığıyla haykırıyorum sevgimi O’na. Sesim Bilal gibi gür çıkmasa da, gözyaşım Ebubekir gibi akmasa da yine de haykırıyorum büyük bir özlemle sana sevgimi efendim.

            Utanarak, kardeşlerin sınıfına koyuyoruz kendimizi Ve aleykümselâm diyoruz, ötelerden kardeşlerine verdiğin selamına mukabil.

 Ve aleykümselâm ya Rasülullah!!!

Şefaatini dileniyoruz şu aciz benliğimizle. Özlüyoruz kokunu, arzuluyoruz gül yüzünü günahkâr halimizle.

 Kâinatın en güzel gülünün kokusu üzerinizde olsun.

 Selam ve dua ile Allaha emanet olun.